Wenn Du in de Harvsttiet in de Neegde vun een Boom steihst, kannst du, wenn dat de rechte Stunn is, wat beleven. Du muttst avers heel still sien un goot toluustern. „Mien leve Bläder“, höörst du miteens den Boom snacken, „ji hebbt mi de hele Tiet tro un ünnerdanig deent.
Ji hebbt mi holpen mien Kinner in de Welt to sennen, ne‘e Telgen antosetten un de olen to starken. So gode Hölpslüüd heff ik noch nie nich hatt. Ik heff dorüm beslaten, jo de Freeheit to geven, avers dat Warktüüch, dat Chlorophyll, dat laat ji hier, dat höört mi to. Dor is denn een höllsch Freid bi de Bläder. Endlich köönt se rut in de grote wiede Welt un allens sehn, vun wat de Vagels un de Wind jümmers vertellt harrn. Dat Flegen kunn jo gor nich so swoor ween. Se hebbt jo de hele Tiet de Vagels tokeken un ok all düchtig fladdern öövt. De jungen Vagelkinner hebbt dat jo ok gau lehrt un wat de kunnen, dat wullen se ok woll henkregen. De Wind hett ok toseggt, dat he jem düchtig helpen wull. So hebbt se ehr besten bunten Kleder anleggt un nu schall dat loosgahn. De Bläder laten vörsichtig loos un fangen an to fladdern. Bloot dat klappt nich, de Wind is to gau. „Man nich so hild“, ropen se, doch he suust af un höört nich mehr. Vertwiefelt fladdern se achteran. Avers se kamen nich wiet. In Navers Goorn is de Reis opletzt to Enn. – Un de freit sik noch nich mal över den Besöök.Peter Vollmann
Monatszeitschrift für Farmsen-Berne und Umgebung